List św. Pawła do Efezjan

1. ¹Paweł, z woli Bożej apostoł Chrystusa Jezusa, do świętych w Efezie i wierzących w Chrystusa Jezusa:
²Łaska wam i pokój od Boga, Ojca naszego i od Pana Jezusa Chrystusa.
³Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, który nas ubłogosławił w Chrystusie wszelkim duchowym błogosławieństwem niebios;
⁴W nim bowiem wybrał nas przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nienaganni przed obliczem jego; w miłości
⁵Przeznaczył nas dla siebie do synostwa przez Jezusa Chrystusa według upodobania woli swojej,
⁶Ku uwielbieniu chwalebnej łaski swojej, którą nas obdarzył w Umiłowanym.
⁷W nim mamy odkupienie przez krew jego, odpuszczenie grzechów, według bogactwa łaski jego,
⁸Której nam hojnie udzielił w postaci wszelkiej mądrości i roztropności,
⁹Oznajmiwszy nam według upodobania swego, którym go uprzednio obdarzył,
¹⁰Tajemnicę woli swojej, aby z nastaniem pełni czasów wykonać ją i w Chrystusie połączyć w jedną całość wszystko, i to, co jest na niebiosach, i to, co jest na ziemi w nim,
¹¹W którym też przypadło nam w udziale stać się jego cząstką, nam przeznaczonym do tego od początku według postanowienia tego, który sprawuje wszystko według zamysłu woli swojej,
¹²Abyśmy się przyczyniali do uwielbienia chwały jego, my, którzy jako pierwsi nadzieję mieliśmy w Chrystusie.
¹³W nim i wy, którzy usłyszeliście słowo prawdy, ewangelię zbawienia waszego, i uwierzyliście w niego, zostaliście zapieczętowani obiecanym Duchem Świętym,
¹⁴Który jest rękojmią dziedzictwa naszego, aż nastąpi odkupienie własności Bożej, ku uwielbieniu chwały jego.
¹⁵Przeto i ja, odkąd usłyszałem o wierze waszej w Pana Jezusa i o miłości do wszystkich świętych,
¹⁶Nie przestaję dziękować za was i wspominać was w modlitwach moich,
¹⁷Aby Bóg Pana naszego Jezusa Chrystusa, Ojciec chwały, dał wam Ducha mądrości i objawienia ku poznaniu jego,
¹⁸I oświecił oczy serca waszego, abyście wiedzieli, jaka jest nadzieja, do której was powołał, i jakie bogactwo chwały jest udziałem świętych w dziedzictwie jego,
¹⁹I jak nadzwyczajna jest wielkość mocy jego wobec nas, którzy wierzymy dzięki działaniu przemożnej siły jego,
²⁰Jaką okazał w Chrystusie, gdy wzbudził go z martwych i posadził po prawicy swojej w niebie
²¹Ponad wszelką nadziemską władzą i zwierzchnością, i mocą, i panowaniem, i wszelkim imieniem, jakie może być wymienione, nie tylko w tym wieku, ale i w przyszłym;
²²I wszystko poddał pod nogi jego, a jego samego ustanowił ponad wszystkim Głową Kościoła,
²³Który jest ciałem jego, pełnią tego, który sam wszystko we wszystkim wypełnia.


2. ¹I wy umarliście przez upadki i grzechy wasze,
²W których niegdyś chodziliście według modły tego świata, naśladując władcę, który rządzi w powietrzu, ducha, który teraz działa w synach opornych.
³Wśród nich i my wszyscy żyliśmy niegdyś w pożądliwościach ciała naszego, ulegając woli ciała i zmysłów, i byliśmy z natury dziećmi gniewu, jak i inni;
⁴Ale Bóg, który jest bogaty w miłosierdzie, dla wielkiej miłości swojej, którą nas umiłował,
⁵I nas, którzy umarliśmy przez upadki, ożywił wraz z Chrystusem - łaską zbawieni jesteście -
⁶I wraz z nim wzbudził, i wraz z nim posadził w okręgach niebieskich w Chrystusie Jezusie,
⁷Aby okazać w przyszłych wiekach nadzwyczajne bogactwo łaski swojej w dobroci wobec nas w Chrystusie Jezusie
⁸Albowiem łaską zbawieni jesteście przez wiarę, i to nie z was: Boży to dar;
⁹Nie z uczynków, aby się kto nie chlubił.
¹⁰Jego bowiem dziełem jesteśmy, stworzeni w Chrystusie Jezusie do dobrych uczynków, do których przeznaczył nas Bóg, abyśmy w nich chodzili.
¹¹Przeto pamiętajcie o tym, że wy, niegdyś poganie w ciele, nazywani nieobrzezanymi przez tych, których nazywają obrzezanymi na skutek obrzezki, dokonanej ręką na ciele,
¹²Byliście w tym czasie bez Chrystusa, dalecy od społeczności izraelskiej i obcy przymierzom, zawierającym obietnicę, nie mający nadziei i bez Boga na świecie.
¹³Ale teraz wy, którzy niegdyś byliście dalecy, staliście się w Chrystusie Jezusie bliscy przez krew Chrystusową.
¹⁴Albowiem On jest pokojem naszym, On sprawił, że z dwojga jedność powstała, i zburzył w ciele swoim stojącą pośrodku przegrodę z muru nieprzyjaźni,
¹⁵On zniósł zakon przykazań i przepisów, aby czyniąc pokój, stworzyć w sobie samym z dwóch jednego nowego człowieka
¹⁶I pojednać obydwóch z Bogiem w jednym ciele przez krzyż, zniweczywszy na nim nieprzyjaźń;
¹⁷I przyszedłszy, zwiastował pokój wam, którzyście daleko, i pokój tym, którzy są blisko.
¹⁸Albowiem przez niego mamy dostęp do Ojca, jedni i drudzy w jednym Duchu.
¹⁹Tak więc już nie jesteście obcymi i przychodniami, lecz współobywatelami świętych i domownikami Boga,
²⁰Zbudowani na fundamencie apostołów i proroków, którego kamieniem węgielnym jest sam Chrystus Jezus,
²¹Na którym cała budowa mocno spojona rośnie w przybytek święty w Panu,
²²Na którym i wy się wespół budujecie na mieszkanie Boże w Duchu.


3. ¹Dlatego ja, Paweł, jestem więźniem Chrystusa Jezusa za was pogan -
²Bo zapewne słyszeliście o darze łaski Bożej, która mi została dana dla waszego dobra,
³Że przez objawienie została mi odsłonięta tajemnica, jak to powyżej krótko opisałem.
⁴Czytając to, możecie zrozumieć moje pojmowanie tajemnicy Chrystusowej,
⁵Która nie była znana synom ludzkim w dawnych pokoleniach, a teraz została przez Ducha objawiona jego świętym apostołom i prorokom,
⁶Mianowicie, że poganie są współdziedzicami i członkami jednego ciała i współuczestnikami obietnicy w Chrystusie Jezusie przez ewangelię,
⁷Której sługą zostałem według daru łaski Bożej, okazanej mi przez jego wszechmocne działanie.
⁸Mnie, najmniejszemu ze wszystkich świętych, została okazana ta łaska, abym zwiastował poganom niezgłębione bogactwo Chrystusowe
⁹I abym na światło wywiódł tajemny plan, ukryty od wieków w Bogu, który wszystko stworzył,
¹⁰Aby teraz nadziemskie władze i zwierzchności w okręgach niebieskich poznały przez Kościół różnorodną mądrość Bożą,
¹¹Według odwiecznego postanowienia, które wykonał w Chrystusie Jezusie, Panu naszym,
¹²W którym mamy swobodę i dostęp do Boga z ufnością przez wiarę w niego.
¹³Przeto proszę, abyście nie upadali na duchu z powodu udręk, jakie za was znoszę, wszak to chwała wasza.
¹⁴Dlatego zginam kolana moje przed Ojcem,
¹⁵Od którego wszelkie ojcostwo na niebie i na ziemi bierze swoje imię,
¹⁶By sprawił według bogactwa chwały swojej, żebyście byli przez Ducha jego mocą utwierdzeni w wewnętrznym człowieku,
¹⁷Żeby Chrystus przez wiarę zamieszkał w sercach waszych, a wy, wkorzenieni i ugruntowani w miłości,
¹⁸Zdołali pojąć ze wszystkimi świętymi, jaka jest szerokość i długość, i wysokość, i głębokość,
¹⁹I mogli poznać miłość Chrystusową, która przewyższa wszelkie poznanie, abyście zostali wypełnieni całkowicie pełnią Bożą.
²⁰Temu zaś, który według mocy działającej w nas potrafi daleko więcej uczynić ponad to wszystko, o co prosimy albo o czym myślimy,
²¹Temu niech będzie chwała w Kościele i w Chrystusie Jezusie po wszystkie pokolenia na wieki wieków. Amen.


4. ¹Napominam was tedy ja, więzień w Panu, abyście postępowali, jak przystoi na powołanie wasze,
²Z wszelką pokorą i łagodnością, z cierpliwością, znosząc jedni drugich w miłości,
³Starając się zachować jedność Ducha w spójni pokoju:
⁴Jedno ciało i jeden Duch, jak też powołani jesteście do jednej nadziei, która należy do waszego powołania;
⁵Jeden Pan, jedna wiara, jeden chrzest;
⁶Jeden Bóg i Ojciec wszystkich, który jest ponad wszystkimi, przez wszystkich i we wszystkich.
⁷A każdemu z nas dana została łaska według miary daru Chrystusowego.
⁸Dlatego powiedziano: Wstąpiwszy na wysokość, powiódł za sobą jeńców I ludzi darami obdarzył.
⁹A to, że wstąpił, cóż innego oznacza, aniżeli to, ze wpierw zstąpił do podziemi?
¹⁰Ten, który zstąpił, to ten sam, co i wstąpił wysoko ponad wszystkie niebiosa, aby napełnić wszystko.
¹¹I On ustanowił jednych apostołami, drugich prorokami, innych ewangelistami, a innych pasterzami i nauczycielami,
¹²Aby przygotować świętych do dzieła posługiwania, do budowania ciała Chrystusowego,
¹³Aż dojdziemy wszyscy do jedności wiary i poznania Syna Bożego, do męskiej doskonałości, i dorośniemy do wymiarów pełni Chrystusowej,
¹⁴Abyśmy już nie byli dziećmi, miotanymi i unoszonymi lada wiatrem nauki przez oszustwo ludzkie i przez podstęp, prowadzący na bezdroża błędu,
¹⁵Lecz abyśmy, będąc szczerymi w miłości, wzrastali pod każdym względem w niego, który jest Głową, w Chrystusa,
¹⁶Z którego całe ciało spojone i związane przez wszystkie wzajemnie się zasilające stawy, według zgodnego z przeznaczeniem działania każdego poszczególnego członka, rośnie i buduje siebie samo w miłości.
¹⁷To więc mówię i zaklinam na Pana, abyście już więcej nie postępowali, jak poganie postępują w próżności umysłu swego,
¹⁸Mający przyćmiony umysł i dalecy od życia Bożego przez nieświadomość, która jest w nich, przez zatwardziałość serca ich,
¹⁹Mając umysł przytępiony, oddali się rozpuście dopuszczając się wszelkiej nieczystości z chciwością.
²⁰Ale wy nie tak nauczyliście się Chrystusa,
²¹Jeśliście tylko słyszeli o nim i w nim pouczeni zostali, gdyż prawda jest w Jezusie.
²²Zewleczcie z siebie starego człowieka wraz z jego poprzednim postępowaniem, którego gubią zwodnicze żądze,
²³I odnówcie się w duchu umysłu waszego,
²⁴A obleczcie się w nowego człowieka, który jest stworzony według Boga w sprawiedliwości i świętości prawdy.
²⁵Przeto, odrzuciwszy kłamstwo, mówcie prawdę, każdy z bliźnim swoim, bo jesteśmy członkami jedni drugich.
²⁶Gniewajcie się, lecz nie grzeszcie; niech słońce nie zachodzi nad gniewem waszym,
²⁷Nie dawajcie diabłu przystępu.
²⁸Kto kradnie, niech kraść przestanie, a niech raczej żmudną pracą własnych rąk zdobywa dobra, aby miał z czego udzielać potrzebującemu.
²⁹Niech żadne nieprzyzwoite słowo nie wychodzi z ust waszych, ale tylko dobre, które może budować, gdy zajdzie potrzeba, aby przyniosło błogosławieństwo tym, którzy go słuchają.
³⁰A nie zasmucajcie Bożego Ducha Świętego, którym jesteście zapieczętowani na dzień odkupienia.
³¹Wszelka gorycz i zapalczywość, i gniew, i krzyk, i złorzeczenie niech będą usunięte spośród was wraz z wszelką złością.
³²Bądźcie jedni dla drugich uprzejmi, serdeczni, odpuszczając sobie wzajemnie, jak i wam Bóg odpuścił w Chrystusie.


5. ¹Bądźcie więc naśladowcami Boga jako dzieci umiłowane,
²I chodźcie w miłości, jak i Chrystus umiłował was i siebie samego wydał za nas jako dar i ofiarę Bogu ku miłej wonności.
³A rozpusta i wszelka nieczystość lub chciwość niech nawet nie będą wymieniane wśród was, jak przystoi świętym,
⁴Także bezwstyd i błazeńska mowa lub nieprzyzwoite żarty, które nie przystoją, lecz raczej dziękczynienie.
⁵Gdyż to wiedzcie na pewno, iż żaden rozpustnik albo nieczysty, lub chciwiec, to znaczy bałwochwalca, nie ma udziału w Królestwie Chrystusowym i Bożym.
⁶Niechaj was nikt nie zwodzi próżnymi słowy, z powodu nich bowiem spada gniew Boży na nieposłusznych synów.
⁷Nie bądźcie tedy wspólnikami ich.
⁸Byliście bowiem niegdyś ciemnością, a teraz jesteście światłością w Panu. Postępujcie jako dzieci światłości,
⁹Bo owocem światłości jest wszelka dobroć i sprawiedliwość, i prawda.
¹⁰Dochodźcie tego, co jest miłe Panu
¹¹I nie miejcie nic wspólnego z bezowocnymi uczynkami ciemności, ale je raczej karćcie,
¹²Bo to nawet wstyd mówić, co się potajemnie wśród nich dzieje.
¹³Wszystko to zaś dzięki światłu wychodzi na jaw jako potępienia godne;
¹⁴Wszystko bowiem, co się ujawnia, jest światłem. Dlatego powiedziano: Obudź się, który śpisz, I powstań z martwych, A zajaśnieje ci Chrystus.
¹⁵Baczcie więc pilnie, jak macie postępować, nie jako niemądrzy, lecz jako mądrzy,
¹⁶Wykorzystując czas, gdyż dni są złe.
¹⁷Dlatego nie bądźcie nierozsądni, ale rozumiejcie, jaka jest wola Pańska.
¹⁸I nie upijajcie się winem, które powoduje rozwiązłość, ale bądźcie pełni Ducha,
¹⁹Rozmawiając z sobą przez psalmy i hymny, i pieśni duchowne, śpiewając i grając w sercu swoim Panu,
²⁰Dziękując zawsze za wszystko Bogu i Ojcu w imieniu Pana naszego, Jezusa Chrystusa,
²¹Ulegając jedni drugim w bojaźni Chrystusowej.
²²Żony, bądźcie uległe mężom swoim jak Panu,
²³Bo mąż jest głową żony, jak Chrystus Głową Kościoła, ciała, którego jest Zbawicielem
²⁴Ale jak Kościół podlega Chrystusowi, tak i żony mężom swoim we wszystkim.
²⁵Mężowie, miłujcie żony swoje, jak i Chrystus umiłował Kościół i wydał zań samego siebie,
²⁶Aby go uświęcić, oczyściwszy go kąpielą wodną przez Słowo,
²⁷Aby sam sobie przysposobić Kościół pełen chwały, bez zmazy lub skazy lub czegoś w tym rodzaju, ale żeby był święty i niepokalany.
²⁸Tak też mężowie powinni miłować żony swoje, jak własne ciała. Kto miłuje żonę swoją, samego siebie miłuje.
²⁹Albowiem nikt nigdy ciała swego nie miał w nienawiści, ale je żywi i pielęgnuje, jak i Chrystus Kościół,
³⁰Gdyż członkami ciała jego jesteśmy.
³¹Dlatego opuści człowiek ojca i matkę, i połączy się z żoną swoją, a tych dwoje będzie jednym ciałem.
³²Tajemnica to wielka, ale ja odnoszę to do Chrystusa i Kościoła.
³³A zatem niechaj i każdy z was miłuje żonę swoją, jak siebie samego, a żona niechaj poważa męża swego.


6. ¹Dzieci, bądźcie posłuszne rodzicom swoim w Panu, bo to rzecz słuszna.
²Czcij ojca swego i matkę, to jest pierwsze przykazanie z obietnicą:
³Aby ci się dobrze działo i abyś długo żył na ziemi.
⁴A wy, ojcowie, nie pobudzajcie do gniewu dzieci swoich, lecz napominajcie i wychowujcie je w karności, dla Pana.
⁵Słudzy, bądźcie posłuszni panom na ziemi, z bojaźnią i ze drżeniem, w prostocie serca swego, jak Chrystusowi,
⁶Nie pełniąc służby dla oka, jakobyście chcieli ludziom się przypodobać, lecz jako słudzy Chrystusowi, którzy pełnią wolę Bożą z całej duszy,
⁷Służąc dobrą wolą jako Panu, a nie ludziom,
⁸Wiedząc, że każdy, czy niewolnik, czy wolny, otrzyma od Pana zapłatę za to, co dobrego uczyni.
⁹A wy, panowie, postępujcie względem nich tak samo, zaniechajcie groźby, wiedząc, że zarówno wy, jak i oni mają Pana w niebie i że On nie ma względu na osoby.
¹⁰W końcu, bracia moi, umacniajcie się w Panu i w potężnej mocy jego.
¹¹Przywdziejcie całą zbroję Bożą, abyście mogli ostać się przed zasadzkami diabelskimi.
¹²Gdyż bój toczymy nie z krwią i z ciałem, lecz z nadziemskimi władzami, ze zwierzchnościami, z władcami tego świata ciemności, ze złymi duchami w okręgach niebieskich.
¹³Dlatego weźcie całą zbroję Bożą, abyście mogli stawić opór w dniu złym i, dokonawszy wszystkiego, ostać się,
¹⁴Stójcie tedy, opasawszy biodra swoje prawdą, przywdziawszy pancerz sprawiedliwości
¹⁵I obuwszy nogi, by być gotowymi do zwiastowania ewangelii pokoju,
¹⁶A przede wszystkim, weźcie tarczę wiary, którą będziecie mogli zgasić wszystkie ogniste pociski złego;
¹⁷Weźcie też przyłbicę zbawienia i miecz Ducha, którym jest Słowo Boże.
¹⁸W każdej modlitwie i prośbie zanoście o każdym czasie modły w Duchu i tak czuwajcie z całą wytrwałością i błaganiem za wszystkich świętych
¹⁹I za mnie, aby mi, kiedy otworzę usta moje, dana była mowa do śmiałego zwiastowania ewangelii,
²⁰Dla której poselstwo sprawuję w więzach, abym ją mógł z odwagą zwiastować, jak to czynić winienem.
²¹O wszystkim zaś, żebyście i wy wiedzieli, co się ze mną dzieje i co porabiam, powiadomi was Tychikus, umiłowany brat i wierny sługa w Panu,
²²Którego posłałem do was właśnie po to, abyście dowiedzieli się o tym, co się z nami dzieje, i aby pocieszył wasze serca.
²³Pokój niech będzie braciom i miłość wraz z wiarą od Boga Ojca i Pana Jezusa Chrystusa.
²⁴Łaska niechaj będzie ze wszystkimi, którzy miłują Pana naszego, Jezusa Chrystusa, miłością niezniszczalną. Amen.

---

Brytyjskie i Zagraniczne Towarzystwo Biblijne, Warszawa 1990

---

Powrót do strony głównej